De Griekse filosoof en natuurarts Hippokrates van Kos (460-377 voor Chr.) wordt beschouwd als grondlegger van de westerse geneeskunde. Volgens Hippokrates is de arts niet de meester, maar de dienaar van de natuur. In zijn nalatenschap vermeldt hij dat de natuur geneest en dat het lichaam onderworpen is aan de wetten van de natuur. Elke medische interventie behoort vooral niet te schaden en gericht te zijn op het natuurlijke herstel van het zelf-genezend vermogen met minimale bijwerkingen. De bevindingen van Hippokrates zijn enigszins tegengesteld aan die van de Romeinse arts Claudius Galenus (129-199 na Chr.), die beweerde dat ziekte door het tegengestelde medicijn bestreden moest worden. Daarmee veronachtzaamde hij de lichaamseigen geneeskracht ten gunste van de dwingende werking van een medicijn met mogelijke bijwerkingen tot gevolg. Deze zienswijze heeft mede vorm gegeven aan de huidige benadering van huisartsen- en specialistengeneeskunde.